ชอบเพลงนี้

ฉันดีใจที่มีเธอ(i'm glad.)

ในโลกที่มีความวกวน

ในโลกที่ทุกคนต้องดิ้นรน ที่สับสน ร้อนรนจนใจ นั้นแสนเหนื่อย

ในโลกที่ความทุกข์ท้อใจ ได้เดินผ่านเข้ามาเรื่อยๆ จนบางครั้งไม่รู้จะข้ามไปเช่นไร

แต่ยิ่งชีวิต ยิ่งผ่าน ยิ่งได้พบ ยิ่งเจอ

กลับทำให้ฉันยิ่งคิด ในใจ

ฉันดีใจที่มีเธอ ฉันดีใจที่เจอเธอ เธอคือกำลังใจเดียวที่ มีไม่ว่านาทีไหนๆ

ฉันดีใจที่มีเธอ แม้จะต้องพบ อะไร

ฉันก็รู้และฉันอุ่นใจ ว่าฉันนั้นจะมีเธออยู่ ตรงนี้

ในอุปสรรค ที่มากมาย ในความหวาดหวั่น ที่วุ่นวาย

ในอนาคต ในปัจจุบัน และอดีต

ในความเจ็บปวดที่ต้องเจอ ที่ไม่เคยพ้นไปสักที และยังไม่รู้พรุ่งนี้ต้องเจอกับเรื่องใด

ฉันดีใจที่มีเธอ ฉันดีใจที่เจอเธอ เธอคือกำลังใจเดียวที่มี ไม่ว่านาทีไหนๆ

ฉันดีใจที่มีเธอ แม้จะไม่เหลือใครๆ

ฉันก็รู้และฉันอุ่นใจ ว่าฉันนั้นจะมีเธออยู่ ตรงนี้

ฉันก็รู้ และฉันอุ่นใจ

ว่าฉันนั้นจะมีเธออยู่ กับฉัน

ร้องโดย โน้ต

อัลบั้มRhythm&Boyd Eleventh

ฟังเพลงนี้ครั้งแรกก็ชอบเลย ไม่สิ เรียกว่ารักเลยมากกว่า เนื้อหาเข้าใจง่าย แต่ความหมายลึกซึ้งสุดๆ ประกอบกับนักร้องถ่ายทอดไว้ดีมาก ฟังทีไรน้ำตาแทบไหล

ถ้ามีใครรู้สึก หรือ ทำให้เรารู้สึกกับใครสักคนได้แบบนี้ มันคงดี เราคงจะรักเขาที่สุดเลยมั้ง

แล้วเมื่อไหร่ล่ะ?...

บาสประเพณีนิติ จุฬา-มธ.

หลังจากทนเสียงเรียกร้องที่ถามกันถึงผลการแข่งบาสนิติ จุฬา-มธ.มากันอย่างท่วมท้น ผลก็คือ แพ้ เหอ เหอ ก็กะอยู่แล้วล่ะ คุณพี่ฝั่งนู้นเล่นกันโคดเก่งเลย ขอซูฮก+ นิติจุฬาแข่บาสแพ้จนจะเป็นประเพณีอยู่แล้วด้วย ฮ่าฮ่า

การไปแข่งบาสครั้งนี้ที่รังสิต เป็นอีกหนึ่งกิจกรรมที่น่าประทับใจมากเลย นอกจากเพื่อนๆที่ช่วยส่งกำลังใจกันมา(มีmsgมาด้วย) พอแข่งเสร็จเราเลยได้ชิวกับบรรยากาศมธ.ไปเต็มๆ

เพราะหลังจากนั้น ไอ้หมู(จำกันได้ไม๊ เพื่อนคู่ยากที่อยู่บัญชี มธ.อะ)เรียนเลิกเสร็จ มันก็เลยมาหา ตอนแรกนึกว่ามันเดินมาที่ไหนได้ขี่เจ้าscooterหรือที่เรียกกันว่ารถป๊อบมา มันชวนไปกินข้าว ไอ้เรานางสาววุ้น ผู้ไม่เคยขี่รถป๊อบมาก่อน ก็เลยได้ฤกษ์ขี่กันวันนั้น

มธ.ยามเย็น บรรยากาศดีมากอะ อย่างกับอยู่ในหนัง สองข้างทางถนนมีต้นไม้ใหญ่ขนาบข้าง รับกับพระอาทิตย์ตกดิน เวลานั้นเคลิ้มสุดๆเลย อยากมีแฟนมาขี่รถป๊อบให้เราซ้อนเหมือนหนุ่มสาวมธ.แถวนั้นบ้างจัง

แต่นั่นแหล่ะจะโรแมนติกไปก็เท่านั้น สุดท้ายก็กลับมาโลกแห่งความจริง ที่เรากับหมูเป็นเพื่อนกันเฉยๆ(เพื่อนสนิทยิ่งไม่มีสิทธิ) ฮ่าฮ่า...เลยต้องมาอารมณ์ค้างอยู่แบบนี้ ก็คงได้แต่รอว่าสักวัน ที่จะได้พบคนดีๆสักคนที่ต่างถูกใจกันและกันเสียที เนอะ

เริ่มค่ำก็กลับเข้างานนิตสัมพันธ์ต่อ ได้รู้จักสาวนิติมธ.ที่หมูกำลังจีบอยู่ เหมือนว่าเรากับสาวคนนั้นจะรู้จักอย่างดีฮ่าๆ เราไปแซวว่าหมูดูแลดีรึเปล่าสาวเจ้าตอบกลับมาว่า"ดีเหมือนที่ดูแลวุ้นนั่นแหล่ะ" แล้วไม่พอยังบอกเราว่า"หมูพูดถึงวุ้นบ่อยๆ" แน่ะไอ้หมูแอบเอาเราไปเม้าท์เรอะ สรุปแล้วคนนี้ผ่าน วุ้นอนุมัติให้มุ่งหน้าจีบต่อ สู้ๆนะหมู

พอดึกๆพี่หวายก็ขับรถมารับพร้อม พี่น๊อตกับพี่แบม เลยไปกินเสต็กโชคชัยกันต่อ แน่นอนพี่หวายเลี้ยง ฮ่าฮ่า อิ่มได้ใจมากกกกกก

...เรื่องที่จะเล่าก็มีเท่านี้แล...

เหมือนว่าจะว่างจัด

ตอนนี้นั่งอยู่ที่ห้องคอมคณะล่ะ ทั้งๆที่เวลานี้ควรจะเรียนEAPอยู่ แต่นะ อ.Philsงดอีกแล้วคับท่าน ฮ่าฮ่า ดิฉันรู้สึกเปรมยิ่งนัก รู้นะว่าควรนั่งอ่านหนังสือ(ไอ้มดแดงช่วยด้วย!หนังสือจะหล่นทับตายแล้ว)...แต่มาอัพบลอคหน่อยดีกว่า

พรุ่งนี้มีงานนิติสัมพันธ์ที่ มธ.เป็นเจ้าภาพ เลยต้องไปแข่งบาสที่รังสิตโน่นแหน่ะ ไกลมากๆ ยังไม่รู้เลยว่าจะกลับบ้านยังไงเหอๆ แล้ววันนี้พึ่งได้ชุดทีมไว้แข่งบาสอะ เป็นสีขาวตามสีคณะอะนะ แต่คุณคะ ผ้าเนื้อบางมาก ดิฉันคงไม่สามารถใส่เล่นทั้งชุดโล่งๆได้ มันจะอนาจารและเซ็กซี่เกินนน มีเพื่อนบอกว่าให้ลองใส่leggings ลงไปแข่งสิ จะได้ไม่บาง แล้วยังทันสมัยอีกตะหาก ...ช่างคิดได้

เออเราใส่เบอร์ 11ล่ะ ตอนแรกกะจะเล่นมุกบอกรุ่นน้องว่า พี่วุ้นจะเอา เบอร์ 007 ค่ะ แต่ชิชะมีรุ่นพี่เอาเบอร์7ไปแล้วง่ะ อดเป็นเจมส์ บอนด์ เลย...

เราบอกพี่เอิร์ทว่า พี่วุ้นน่ะเลบาสไม่ค่อยได้อะ พี่เอิร์ทตอบกลับมาว่า แกเล่นในไม่ต้องเล เน้นชู้ทใต้แป้นเอา ไม่ต้องมาเล่นนอกเลย(นอกในที่นี้ก็พวกเล่นเป็น ปีก เป็น การ์ด) หง่ะ สุดท้ายก็ติดอยู่ที่ตำแหน่งเดิมๆ เป็นเซ็นเตอร์ ที่เตี้ยที่สุดในทีม! จะกระโดดจัมพ์ชู้ท อย่างใครเขาก็ยังโดดไม่ขึ้นเลย...ให้ตายเหอะโรบิ้น ต้องเน้นความถึกไปแข่งสู้เขาอย่างเดียวเลยยยยย ง่าง่า

...อัพบลอคสนองความต้องการเสร็จแล้ว ไปซ้อมบาสดีกว่า...

หมอแมะ กับความดันต่ำ

แม่ลากไปให้หมอแมะมาอะ ท่านหมอก็แมะให้ แมะเสร็จนิ่งไปสักพัก ก่อนบอกเราว่า "ความดันต่ำนะ"... งง ครับท่าน โอจอช มันจะต่ำไปได้ไงฟระ สุขภาพเราออกจะดี ไม่ป่วยไม่ไข้ ออกกำลังกายก็ออกจะบ่อย!!

ทีนี้เลยกลับมาเปิดเนท หาข้อมูลเรื่อง ความดันต่ำ ก็เลยถึงบ้างอ้อว่าเราอาจจะความดันต่ำจริงๆก็ได้นะ

"ความดันโลหิตต่ำ เป็นภาวะอาการไม่เป็นโรค โดยอาจจะเกิดจากโรคอื่น ๆ ได้เช่น
โรคหัวใจ การขาดสารน้ำ เสียเหงื่อมาก ***เพราะวิ่งรึป่าว ถ่ายอุจจาระมาก***หมายถึงท้องเสียหรอ หรือเสียเลือด ***คือหัวแตก ฟาดพื้นอย่างงั้นหรอ ภาวะอ่อนเพลีย
อดนอน โลหิตจาง***เคยบริจาคเลือดอะ เกี่ยวมะ อาการที่พบในภาวะความดันต่ำจะมีอ่อนเพลีย มึนงง เวลาลุกนั่ง ยืน
หรือเปลี่ยนท่าเร็วจะเกิดหน้ามืด เป็นลดได้ ***อือ นานๆเป็นนะ การรักษาควรจะหาสาเหตุว่าความดันต่ำเกิดจากโรคอะไรปกติความดันโลหิตวัดได้
90-130/60-90 วัดตามตัวบน/ตัวล่าง แต่ถ้าหากว่าต่ำ 90-60 ถือว่าความดันต่ำ
ถ้าไม่มีอาการหน้ามืด เวียนศีรษะ ไม่ต้องรักษา***ไม่มี๊ไม่มี
ข้อแนะนำ ควรจะมีการออกกำลังกายทุกวัน โดยการเดิน,
วิ่งเหยาะ ๆ , เต้นแอโรบิค วันละ 30
นาที, ดื่มน้ำมาก ๆ วันละ 6-8 แก้ว***ก็วิ่งไง ออกจะบ่อย แต่พักหลังๆพอวิ่งแล้วรู้สึกเสียดหน้าอกอะ ส่วนน้ำก็กินจนเพื่อนเรียกอีอูฐแล้วนะ อาจจะกินเค็มมากขึ้น***ไม่กินเค็มอะ กินเผ็ดมากกว่า ไม่แนะนำให้กินเบียร์หรือสุรา***บอย ไม่ดื่มฮ่ะ! เพราะจะทำให้ความดันโลหิตเพิ่มในช่วงแรกแต่ช่วงหลังความดันจะตก

คาดว่าสัปดาห์หน้าจะได้รับมอบยาจีน มาต้มกิน แหงๆ โอวว กลิ่นต้องแรงมากแน่(เพราะเคยเห็นพ่อ แม่ พี่ชาย เรากิน) ก็รู้นะว่ากินแล้วจะช่วยปรับสมดุลย์ให้ร่างกายกลับมาปกติ แต่ไม่ได้เป็นการรักษาโรค

...เหอๆ คราวที่แล้วก็หมอฝังเข็ม คราวนี้ก็หมอแมะกินยาจีน คราวหน้าเป็นหมออะไรอีกล่ะเนี่ย...

บ้านกับสวนสัตว์

เมื่อเช้า หลังจากดูซีรีย์เกาหลี "กุง"จบ เลยไปวิ่งออกกำลังกายต่อ บนชั้นสอง ที่ตึก วิ่งๆไป ก็มองออกไปนอกกระจก เห็นผีเสื้อบินว่อนนนน ตอมดอกไม้ เห็นกระรอกปีนต้นไม้เล่น เห็นจิ้งจกเกาะที่กระจกด้านนอก บรรยากาศดีมากค่ะ รับกับแสงแดดยามเช้า ขณะที่กำลังเคลิ้มกับธรรมชาติถึงขีดสุด ตาก็เหลือบมองถนนตรงระยะสายตาพอดี ตอนแรกนึกว่าตาฝาดไปครับพี่น้อง เห็นสิ่งมีชีวิตความยาวเกือบเมตร ตัวดำๆ แต่พอมองชัดๆอีกที เฮ้ยยยย นั่นมันตัวเงินตัวทองนี่หว่า กำลังเดินอุ้ยอ้าย แลบลิ้นแผล่บๆ บนถนน แบบสบายใจมากอะ แล้วมันก็เดินเลี้ยวไปแถวที่หน้าบ้านญาติของเราไป...
คือ...นี่เป็นครั้งที่สองแล้วอะ ที่เห็นเจ้าตัวเงินตัวทองมาป้วนเปี้ยนอยู่บริเวณบ้าน ตั้งแต่เราย้ายมาอยู่ที่นี่สัก5ปีได้แล้ว ครั้งแรกนี่เจอระยะประชิดมากค่ะ เรานั่งดูทีวีอยู่ห้องอาหาร จู่ๆตัวเงินตัวทองมันก็วิ่งมาชนประตูกระจกดัง ปั้กกกก...แทบกรี๊ดลั่นบ้าน
ตั้งแต่ย้ายมาอยู่บ้านนี้นะ มักจะเห็นสิงสาราสัตว์อยู่รอบตัวไปหมด ไม่ว่าจะเป็น หมา แมว วิ่งเล่น งูเงี้ยวเขี้ยวขอเลื้อยผ่าน ต่อหลวงที่มาทำรังบนต้นไม้ เจ้าตัวเงินตัวทอง ปลาคาร์ฟ แต่ที่เด็ดสุดๆคือ นกเงือก ที่บินมาจากไหนก็ไม่รู้ บินมาอยู่ ได้สักระยะแล้วก็บินหายไปเมื่อหลายปีก่อน

เราคาดว่า ต่อไปเรื่อยๆบ้านที่เราอยู่คงจะกลายเป็นสวนสัตว์ย่อมๆไปแน่ๆ เหอ เหอ

สัปดาห์หลังสอบเสร็จ ใช้เวลาคุ้มจริงนะเรา

พอสอบเสร็จวันศุกร์ วันอังคารต่อมาเลยไปทะเลระ ทั้งๆที่พายุเข้านั่นแหล่ะ กะว่าถ้าฝนตกหนักจริงๆ ก็นั่งเล่นตบแปะในห้องเอาละกัน ที่ไหนได้ ได้เล่นน้ำทะเลทุกวันเลยค่ะ แล้วเพื่อนดิฉัน คุณน้องแก้ม ชีเอาเรือยางมา ก็ต้องมาช่วยกันเป่า เกือบตายเพราะไม่มีเครื่องสูบ ยังไม่พอ คุณเอ็มเอาลูกบอลยักษ์มาอีก คือกลุ่มดิฉันนี่ครบเครื่องมาก ใครต้องการอะไรมีหมด ส่วนดิฉันก็ไม่น้อยหน้านะคะ พกกล้องไปด้วย(เพิ่งมารู้ตอนขึ้นรถแล้วว่าในกลุ่มไม่มีใครเอากล้องมาเลย คงกะว่าเพื่อนๆคงเอามากันอะดิ นี่ถ้าดิฉันไม่ได้หยิบในนาทีสุดท้ายก้คงแห้วกันหมดเนอะ)
ทีนี้มาพูดถึงตัวทริป เป็นทริปที่โต๊ะคณะจัดขึ้น กลุ่มเราอยู่โต๊ะจุดเลี้ยวล่ะ(ข้อร้องอย่าผวนคำ) มีกำหนดไปเริงร่ากัน3วัน2คืน สนุกสนานกันมาก เล่นน้ำ ทำอาหาร ล้างจาน นอน แล้วดึกๆก็นั่งดู แก้วตาพี่กัน....คือจะกลายเป็นสมาคมแม่บ้านจังหวัดระยองกันอยู่แล้ว พอแก้วตาพี่จบก็ค่อยไปกรึ๊บๆกันต่อ นั่งดูน้่องเมา น้องเล่นกีต้า แล้วก็เต้นๆ ประหนึ่งว่าเปิดผับออนเดอะบีช ทริปนี้ดีมากเพราะเปิดโอกาสให้ได้ทำความรู้จักพี่ๆน้องๆกันในคณะ(ถึงแม้ส่วนใหญ่จะได้ทำความรู้จักรุ่นพี่กันในวงเหล้าก็ตาม555) ส่วนรุ่นน้องนี่ทำความรู้จักกันตอนเล่นเกม แกล้งน้องสนุกสนามสนองความต้องการรุ่นพี่ หลังจากกลับจากทะเล อังคาร-พุธ-พฤหัส ดิฉันก็บ่ยั่นค่ะ จำได้ว่ามีนัดไปเที่ยวกับคุณพิมในวันศุกร์ กับลูกพี่ลูกน้องคุณพิม ดิฉันมาถึงมหาลัยตอน9โมงกว่าๆ ไปส่งรายงาน(ที่ตรากตรำทำให้เสร็จหลังสอบ โดยมารู้ตอนทำเสร็จแล้วว่าเลื่อนส่งเป็นวันจันทร์ได้!!!)ที่ห้องทะเบียนที่คณะ ทีนี้พวกเรา พิม น้องแพรว และดิฉัน ตกลงกันไปเที่ยวเรือdoulos เป็นเรือห้องสมุดทีเก่าแก่ที่สุดในโลกอะไรเนี่ยแหล่ะ มาจอดอยู่ที่ท่าเรือคลองเตย ประเทศไทยเรานี่เอง พวกเราเิดนทางโดยรถเมล์ โอวว อากาศร้อนมากตอนไปถึง นึกว่าไปทัศนศึกษายังไงยังงัน เด็กนานาชาติเยอะมากกกก ก็สนุกสนานดี ได้เที่ยวเปลี่ยนบรรยากาศ
ยังไม่พอ ตกเย็นดิฉันไปตัดผม+ทำสีผมที่สามย่านต่อถึง6โมงเย็น นั่งอยู่ในร้านนั่นเกือบ3ชั่วโมง แล้วค่อยได้กลับบ้าน.....

***ช่างเป็นสัปดาห์ที่เหนื่อยเสียเหลือเกิน***

มีเพื่อนแมนๆบ้างมันก็ดีนะ

เมื่อวานไปงานเต้นรำที่มหาลัย ตอนแรกนึกว่าจะต้องนั่งแกร่วคนเดียวซะแล้ว โชคดีมากได้เจอป้อง ป้องก็มาคนเดียวเหมือนกัน เลยนั่งเป็นเพื่อนกัน 555

ป้องดีมากอะ เดินไปหยิบน้ำให้ เห็นเราใส่สายดี่ยว(ชุดกลางคืนก็ต้องประมาณนี้อะนะ ไม่ได้กะัเปรี้ยวอะไร เหอเหอ)กลัวเราหนาว เลยถอดเอาเสื้อนอกมาให้เราคลุม เดินไปเป็นเพื่อนเข้าห้องน้ำอีก ดูแลดีมากค่ะ

...ที่พูดมาทั้งหมดนี่ไม่ได้หมายความว่า ช้านจะไปชอบพออะไรกะป้องนะ ป้องมีแฟนแล้ว แต่ที่เล่าเพราะรู้สึกดีอะ ว่าคนที่สุภาพบุรุษดูแลเพื่อนผู้หญิง โดยไม่ใช่สร้างภาพ มันยังพอมีจริงๆอะ

หรือแม้กระทั่งการที่เืพื่อนผู้ชายสักคนมันจะทักว่า "เมิงแต่งตัวอย่างงี้โป๊ไปนะ" หรือ เดินไปส่ง ช่วยถือของ หรืออะไรหลายๆอย่างที่แสดงออกว่าเป็นห่วงแบบแมนๆ พูดกันตรงๆ ด่ากันตรงๆ มันรู้สึกดีอะ

ยอมรับนะว่าคนเราเท่าเทียมกัน(ช้านคนนึงล่ะที่เฟมินิสแรงมาก แนวๆเวิ้กกิ้งวู๊เม่น ชอบทำอะไรคนเดียวได้เองตลอด) แต่มันก็ต้องมีบ้างล่ะเล็กๆน้อยที่ เราก็ต้องการความช่วยเหลือ หรือการมองต่างมุม บ่อยครั้งที่ช่วยเราได้จริงๆ

แต่นะ...ก็ไม่ต้องถึงขนาด เดินมาเปิดประตูรถ ต้องเป็นคนถือกระเป๋าให้ตลอด จ่ายให้ตลอด ก็ได้ อันนั้นมันก็มากไปค่ะ